Friday, 23 August 2019

Marrital Rape अर्थात वैवाहिक बलात्कार

          "उसका मन हो तो वो लेटेगी और उसका मन नही तो नही.. ऐसा कैसे चलेगा भाई..." अश्या प्रकारच्या कॉमेंट्स आपण सहज ज्या विषयावर पास करतो तो विषय म्हणजे marrital rape...!!! .  हा शब्द ऐकला की अनेकांच्या भुवया उंचावतात किंवा याबद्दल बोलणं म्हणजे लग्नसारख्या पवित्र गोष्टीवर धर्मविरोधी लोकांनी उडवलेले शिंतोडे वाटतात. पण आजच्या दिवस माझ्यासोबत तिची बाजूही ऐकण्याचा प्रयत्न करा. जमलं तर यावर विचार करा नाहीतर काय फालतूपणा आहे म्हणून ही गोष्ट सोडून द्या.
             पहिल्यांदा तुम्हाला बलात्कार म्हणजे काय हे सांगतो. बलात्कार म्हणजे एखाद्या व्यक्तीने दुसऱ्या व्यक्तीशी तिच्या मनाविरुद्ध ठेवलेले शारीरिक संबंध होय. मी व्यक्ती हा शब्द जाणूनबुजून वापरला कारण बलात्कार हा स्त्री आणि पुरुष या दोघांवरही झाल्याची उदाहणे या जगात आढळतात.
              बलात्कारासारखा गंभीर विषय असूनही त्याची व्याख्या ही जो बलात्कार करतो त्याच्यावर अवलंबून असते. म्हणजे जर पर पुरुषाने जबरदस्ती केली तर बलात्कार पण नवऱ्याने बायकोशी तिची ईच्छा नसताना संबंध ठेवले तर आपला समाज त्याला intence lovemaking म्हणतो.
               Intence lovemaking म्हणताना बऱ्याच लोकांच्या चेहऱ्यावर किंचितशी smile सुद्धा येते. त्याच हसू येणाऱ्यांना एक किस्सा सांगतो एक खरं घडलेला किस्सा... जेव्हा नवीन लग्न झालेली रूपा हनीमून साठी केरळ ला जायचं प्लॅन ऐकते तेव्हा तिथल्या समुद्रकिनारे निसर्ग याबद्दलचे विचार तिच्या मनात उड्या मारायला चालू होतात.पण जेव्हा ती हनिमून ला जाते तेव्हा तिचा नवरा निसर्ग सोडा पण साधं हॉटेलच्या पण बाहेर नेत नाही त्या चार दिवसात फक्त आणि फक्त संभोगच करतो... तेव्हा वाटत की अश्या intence lovemaking  वर प्रश्न उठवावा की नको....!!!
               भारताबद्दलच बोलायचं तर फक्त ५-६ % महिला अश्या आहेत ज्यांना आपला पार्टनर निवडण्याचा अधिकार आहे. बऱ्याच मुलींना हे देखील माहीत नसते की आपण ज्याच्याशी लग्न करतोय तो माणूस नेमका कसा आहे . त्याच्याशी नीट ओळख व्हायच्या आतच शारीरिक संबंध ठेवला जातो . घरच्यांकडून ह्या विषयावर विचार करण्याऐवजी हा विषय थट्टा मस्करी मध्ये घेतला जातो.
               जर marrital rape कायद्याच्या चौकटीत आणून त्यावर शिक्षा सुनावण्यात आली तर भारतीय विवाह संस्था धोक्यात येईल अशीही टिप्पणी करणारे लोक सापडतील. काही महाभाग तर असाही म्हणतात की स्त्रिया या कायद्याचा वापर करून नवऱ्याला ब्लॅकमेल करतील. असाच निश्कर्ष लावायचा तर बलात्काराचा कायदा पण रद्द करायला हवा कारण खोट्या केसेस आहेतच ना...!!!
               आपण एक गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे की प्रत्येक कायद्याला पळवाट असतेच त्याचा दुरुपयोग होतो . तशी ती marrital rape कायद्याच्या मध्ये पण असेल पण म्हणून २% खोट्या केसेस दाखल होतात त्याच्या ओझ्याखाली ९८% महिलांवर अन्याय होतो त्याच काय?
               शेवटी एक गोष्ट नक्की की पितृसत्ताक आणि feminist   या दोन्ही चष्मे बाजूला टाकून एक माणूस म्हणून या विषयावर बघायला शिकल पाहिजे.

Monday, 22 July 2019

".... आणि काय हवं!!!" ".......ani kay hava!!!"

            जुई आणि साकेत खरंच amazing आहेत. जेव्हा मी त्यांचं आयुष्य ' आणि काय हवं" या webseries मध्ये बघत होतो त्यावेळी अस वाटायचं की आपलं आयुष्यही अगदी असाच असावं अस वाटायचं. तुम्ही म्हणाल हे series बघून असा विचार करणं म्हणजे वेडेपणा आहे खरं आयुष्य वेगळं असतं. पण तुम्ही webseries बघाल तर समजेल की आपल्या प्रतेकमधे एक जुई आणि साकेत दडलेला असतो फक्त गरज आहे ती हातातला मोबाईल बाजूला ठेऊन नात्यावर नव्याने फुंकर घालण्याची....!!!
             ही webseries  मी एका दमात बघून काढली .साकेतने नव्या घरात शिफ्ट झाल्यानंतर दिलेलं लहानपणीच्या खेळण्याचं surprice amazing होत. प्रत्येकाच्या आयुष्यात बालपणाच्या priceless आठवणी असतात. प्रत्येकाला वाटत असतं की आपण त्या जपायला हव्यात पण आपण त्या miss करतो. पण मी मात्र जपून ठेवल्यात.. किल्यावरच्या मावळ्यांच्या स्वरूपात...!!! कधी कधी बॉक्स उघडून त्यांना पाहताना बालपणाची झलक डोळ्यासमरुन जाते तेव्हा डोळ्यात पाणी उभे राहिल्याशिवाय राहत नाही.
               साकेत आणि माझ्यामध्ये आणखीन एक गोष्ट सारखी वाटली ती म्हणजे जसा त्याला त्याच्या प्रत्येक holiday destination मध्ये समुद्र हवा असतो तसा  मलाही समुद्र हवा असतो. समुद्र आणि माझं नातं मलाही कळलं नाही पण जेव्हा मी त्याची भेट घेतो तेव्हा माझ भरलेलं हृदय एका क्क्षणात हलकं झाल्यासारखं वाटत. आपली दुःख , थकवा सगळा काही गिळून टाकतो तो.... !!!
              साकेत जुईला लहानपणी खालेल्या पुरणपोळ्या इतक्या रंगवून सांगायचा की त्या दिवशी जुईने पुरणपोळ्या बनवून खायला घातल्या . तो प्रत्येक प्लॅन करायला तेवढंच उत्साही असतो( काहीसा अतीच..)....!!! गाडीचा स्क्राच घालवायला toothpaste लावण्याईतका बावळटपणा सुद‌धा तो करतो. बरेच प्लॅन त्याच्या अतिउत्साही पणामुळे फसतात पण त्या फसलेल्या ideas. तो केलेला वेडेपणा साजरा करून आयुष्यात आनंदी राहायचं ही  आनंदी जीवनाची किल्लीच जणू साकेत आणि जुई देतात...!!!
               लेखकाच्या लेखणीतून जादुमुळे काल्पनिक वाटणारी पात्रसुद्धा आपलीशी वाटू लागतात.... काय कमाल आणि काय बहार गोष्ट... आणि काय हव!!!!

Thursday, 20 June 2019

आजी आजोबांच्या सावलीत

आजी आजोबा घरी असायला आणि त्यांच्याकडून लाड करून घ्यायला नशीब लागत असे म्हणतात. आजकाल जनरेशन गॅप मुले प्रत्येक मुलाला आज्जी आजोबांचे प्रेम मिळतेच असे नाही. पण मी नशीबवान आहे कारण मला माझ्या आजी आजोबांची संगत मिळाली.
मला आज्जी चे प्रेम ज्यास्त मिळाले आणि अजूनही मिळतेच आहे. आजोबांचा सहवास थोडा कमी मिळाला कारण मी सातवीत असताना ते गेले.त्यांना मी लाडाने आबाजी म्हणायचो. ते दहा वर्षे पार्किन्सन्स ने आजारी होते. शेवटचे दिवस तर इतके हाल झाले की काय बोलायला नको. मी आजी आजोबांच्या खोलीत झोपत असल्याने होणारे हाल बघितले होते. माझ्या आजीने त्यांची खूप सेवा केली . कुण्या साहित्यिकांन सांगितलेलं की पत्नी ही आई बहिणींची जागा भरून काढते पण इथे तर पत्नीला आई होताना मी बघितलं.
माझ्या लहानपणी आजोबा आजारीच असायचे पण मी लहान असल्याने दंगा करायचो .त्यामुळे आज्जीला दोघांचा त्रास व्हायचा. मी आजीला न सांगता झाडाच्या चिंचा काढायला ,कधी सुगरणीचा खोपा काढायला विहिरीवर जायचो.माझी आई शिक्षिका असल्याने आजोबांच्या आजारपणात माझ्या संगोपनाची दुहेरी जबाबदारी आज्जीवर होती.त्याचा तिला त्रास झाला पण कधी बोलली नाही. मी इतका त्रास देऊनसुद्धा मला आजीने कधीच साधी चापटपण मारली नाही.
माझ्या आजोबांचा जन्म १९२९चा . ते सातवीला जाईपर्यंत त्यांना पायावर उभे राहता येत नव्हते . पण तरीही शिकण्याची जिद्द एवढी मोठी की छोट्या धकल गाडी वर बसून  शाळेला जायचे . वडगांव ला दहावीपर्यंत शिक्षणाची सोय होती पण पुढच्या शिक्षणाला कोल्हापूरला जाणं भाग होत. त्यांच्या वडिलांनी शिक्षणाचा खर्च द्यायला नकार दिला. जिद्द न सोडता ते अनवाणी पायाने चालत कोल्हापूरला जायचे. जेवायची सोय अशी की ज्या घरी शिकवणी द्यायची त्या घरी ठरलेल्या वारी जेवण .
शिक्षण झाल्या झाल्या त्यांना रयत शिक्षण संस्थेमध्ये नोकरी लागली. त्यांची मुलाखत कर्मवीर भाऊराव पाटलांनी घेतली होती त्यामुळे अण्णांचा प्रभाव आजोबंवर होता.
लग्नानंतर ज्या ठिकाणी नोकरी त्या ठिकाणी कुटुंब या नियमाने भरपूर जागी भटकंती झाली . थोडे शिस्तीचे असल्याने वा संस्थेचा नियम असल्याने बदल्यांचे प्रमाण हे ज्यास्तच होते . पण कधी बदली रद्द करावी वा गावाजवळ करून घ्यावी असे त्यांना कधी वाटलं नाही . ३० वर्षे नोकरी केल्यानंतर भारत सरकारचा आदर्श शिक्षक पुरस्कार राष्ट्रपती ग्यानी झैलसिंग यांच्या हस्ते मिळाला . निवृत्तीनंतर आजोबा सर्व कुटुंबासह गावी आले . गावात आल्यावर संस्कार वाचनालय चालू केले तसेच स्वतः लिहलेले लेखांसहित्य प्रकाशित केले .
थोड्याच कालावधीत त्यांना शारीरिक त्रास सुरू झाला. पार्किन्सन्स चे निदान झाले . आजोबांचे लिखाण , वडगांव रोड च्या पलॉटवर फिरायला जाणे बंद झाले . आयुष्यभर प्रामाणिक जीवन जगणाऱ्याच्या  नियती काय नशिबात टाकते ते समजलेच नाही.
माझी आजी स्वयंपाकात सुगरणच आहे. आजोबांच्या बदल्यामुळे खूप ठिकाणचे पदार्थ तिने शिकून घेतले . आजही तिने केलेले पदार्थ special च. कोणतेही काम जीव वोटून केले की ते चांगले होतेच हा तिचा दंडक.
शेवटी मला इतकंच वाटत की आहे आजोबा मिळतात तेव्हा माझ्यासारखा नशीब न मानणारा नास्तिक पण म्हणतो की आपल्यावर नियतीने खूप मोठे उपकार केले...!!!














Friday, 5 April 2019

बळी राजा की बळी गेलेला राजा...

     
  काल रद्दी घालण्यासाठी न्यूजपेपर पोत्यमध्ये भरत होतो. त्यावेळी गेल्या वर्षीचा एक पेपर हातात पडला. सहज नजर फिरवली तर काही हेडलाईन्स वाचल्यानंतर वाटलं या बातम्या जर क्रमाने लावल्या तर शेतकरी आत्महत्या, कारणे आणि उपाय सगळेस समजेल 
         पहिल्यांदा बातमी होती ती म्हणजे यंदा ९८% पाऊस!! म्हणजे सगळ्यात पाहिलं गेम निसर्गाने केला..!! लगेच दुसरा हल्ला तो म्हणजे मान्सून कमीपण आणि उशिरापण..!! निसर्गानं शेतकऱ्याच्या नशिबाला हा बेभरवशी पांडू जो पडला तर अगदी मुसळधार आणि नाही तर यंदा काही खरं नाही. 
मान्सून पण काय त्याच्या मर्जीने चुकत नाहीच. माणूस नावाच्या स्वताला सर्वश्रेष्ठ समजणाऱ्या प्राण्याच्या निसर्गातील हस्तक्षेपामळे जे ग्लोबल वॉर्मिग होतंय त्याचाही फटका पावसाला बसतोय.
        त्या पेपर मधली पुढची बातमी होती "भाज्यानी खाल्ला भाव" मागच्या वर्षी जो शेतकऱ्यांचा संप झाला त्या काळात भाजीपाला आणि दूध यांची बाजारपेठेत टंचाई होती आणि त्याचे दर गगनाला भिडले गेले . परराज्यातील माल आयात करावा लागला. जवळपास दुप्पट दर असूनही शेतीमाल खरेदी केला गेला. मला वाटतं १० रुपयांची कोथिंबीर ८ रुपयाला मागणाऱ्या पब्लिकला खरी किंमत कळायला शेतकऱ्याला संप करावा लागतो हे खरंच दुर्दैव आहे.
     शेतकऱ्याच्या पत्रिकेतील आणखी एक मंगळ म्हणजे व्यापारी...!! हे लोक शेतमालाचा दर पाडून अगदी नगण्य दरात खरेदी करतात . परवा शेतकऱ्याची कांदा विकणाऱ्या शेतकऱ्यांचा तर विकायचाच खर्च मालाच्या किमतीपेक्षा जास्त झाल्याने शेवटी वैतागून त्याने ते पैसे पंतप्रधानांना money order केले. 
       शेतकऱ्याला जर हमीभाव मिळवून द्यायचा असेल आणि स्वामिनाथन आयोग प्रामाणिकपणे लागू करायचा असेल तर शेतीला उद्योगधंद्याच्या पंक्तीत बसवलं पाहिजे. ज्याप्रमाणे उद्योगाला जागा , भत्ता आणि परवाना दिला जातो त्याप्रमाणे शेतकऱ्याला आपला माल विकण्यासाठी फक्त शेतकऱ्यांनी चालवलेली बाजारपेठ बनवायला पाहिजे. आणि हो ही बाजारपेठ मोठ्या शेतकऱ्यांनी ताब्यात घेऊ नये म्हणून या ठिकाणी विक्रीसाठी परवान्याची अट काढून टाकावी.
        मागच्या वर्षी कर्जमाफी देऊ अशी घोषणा झाली . अनेक लोक याला विरोध करतात म्हणतात की पाहिलं सक्षम बनवलं पाहिजे . प्रत्येकाची वेगवगळी मते असतात. पण दोन्ही गोष्टींचा समतोल राखून काही करता आल तर बघता यावं. ज्याप्रमाणे किमान उत्पन्न देता येऊ शकत तस किमान दर ही देता येऊ शकेल. जितका दर कमी तितकी भरपाई..!!!
           शेतकरी आंदोलन अशी गोष्ट आहे ज्यामध्ये सत्ताधीश सोडून सगळे लोक स्वतःची पोळी भाजून घेण्याचा प्रयत्न करतात आणि स्वताला मोठं करण्यासाठी शेतकऱ्यांचा वापर करतात. पुन्हा ते सत्तेत आले की सत्तेतून गेलेले संप करतात.म्हणजे ज्यांचा वापर करून सत्ताधीश बनलं जात ते फकीर ते फकीर राहतात. 
       एका कवीची एक कविता आहे
     " अवघे झाले जीर्ण शिर्न,सुन्न झाल्या दिशा...खूप सोसले          आता झाली मुक माझी भाषा...!!!  
    त्याप्रमाणे शेतकरी सहन करतो आणि जेव्हा कुटुंबाची फरफट चालू होते त्यावेळी तो आत्महत्या करतो. आणि सगळ्यात वाईट गोष्ट ही की आपल्याला या गोष्टीचं घेणं देणं नसतं. त्यामुळं शेतकऱ्याला स्वतःलाच आंदोलनच हत्यार उचलाव लागत. हे हत्यार जेव्हा मिटवण्याचा आणि दाबून टाकण्याचा पलीकडे जात तेव्हा कर्जमाफी होते अस म्हणतात...!!!!

Tuesday, 2 April 2019

छत्रपती संभाजी महाराज

छावा


Sword of Queen

          When you think about 1857 revolt in British India one face definately surges in our hearts that is Rani Laxmi Bai...!!Her courage,her sacrifices, her dedication and her famous pic with little kid Damodar rao, the adopted son.
          There are so many serials on life of Rani Laxmi Bai. Last month movie was released named Manikarnika  also based on life of Queen. In that movie character played by Ankita Lokhande putted light on life of Jhalkari Bai...one of the prominent advisor of Rani Laxmibai..!!! 
          Jhalkari Bai was born in 22 November 1830 in small village of Uttar Pradesh.She was determined to become soldier in army of Jhasi kingdom from very early age. Her training was so brutal that British officers also impressed by her at that time. 
         She was famous for her hunting skills. As she had command oh weapons once she killed wild Leopard. People from Jhasi remembered this moment for hunting of Leopard by a Tigress...!!!Stories of Jhalkari were on tip of tongue of children.
      Her position in Rani Laxmibais court was at high position as she was considered as shadow of Laxmibai.She herself led a group of women soldiers named  Durga dal. She holded command of Jhasi fort in 1857 freedom movement till last breath. 
         Her husband was also fearless soldier. He also fought in 1867 battle and became martyred.Jhalkari fought with top aggressiveness even after her husband's death. I think for the first time British got to know about how wounded tigress fight..!!!!       Following her husband's steps she also sacrified life for Jhansi. Jhalkari was not only prominent for history of Jhasi but also for Dalits also as she was born in Dalit family. I am mentioning her castle because she  led Jhansi in period when Dalits were given little importance in decision making. 
We knew only about queen of Jhansi but Bundelkhand still remembering  the Real Sword of Queen through local folks...
“Macha Jhansi mein ghamasan, chahun aur machee kilkari thee,
Angrezon se loha lenein, ran mein kudee Jhalkari thee”


Monday, 1 April 2019

निसर्गाचा आत्मा

                We need to find God, and he cannot be found in noise and restlessness. God is the friend of silence. See how nature - trees, flowers, grass- grows in silence; see the stars, the moon and the sun, how they move in silence... We need silence to be able to touch souls. 
                                                                   Mother Teresa


Colors are the smiles of nature!!!!


Nature is not a place to visit..it's a HOME !!!

Saturday, 30 March 2019

मुंबईची राणी

"Time spent in nature is time spent in realising that you don't know it all and that you  never will...!!!"
                            - Quote by Unknown
Huge respect for you nature for taking me under your shelter...!!!

Thursday, 28 March 2019

Reintroduction of Big Cat in India...!!!

         Since last two decades wildlife activists demanding reintroduction of Cheetah in India and as  I am quite enthusiastic about Big Cat family, I started searching feasibility of this idea.
         India was home of 6 out of 8 big cats including Cheetah till last century. Cheetah is the first mammal to got extinct in India in last thousands years.
         Process of elimination of Cheetah was started much before 14th or 15th century.Persons from royal families killed hundreds of Cheetah for entertainment purpose. Last cheetah was hunted in India by Pratap Singh of Sarguja state in 1947 and officially declared as extinct in 1952.
          There are some interesting stories about some royal personal like Akbar and King Shahu of Kolhapur who used to maintain friendly relationship with cheetah. Also they used cheetah for hunting of blackbuck, rabbits.
           In 2000 India started negotiations with Iran for collecting tissue of cheetah which could be used for cloning. Also India demanded pair of Cheetah for Reintroduction . But unfortunately that deal was broken as Iran wanted Asiatic Lion from India and India was unhappy to give.
           I think it was better deal for India because Asiatic Lion population got almost doubled in last two decades and it is quite easy for India to upgrade numbers of Asiatic Lions. 
      Have you heard about Canine distemper virus??Because of that virus India lost 30-40 Lions in just two months span. Still I think India had to exchange Lion with pair of Cheetah. Not only Cheetah but also with other Lion species.Asiatic Lions in India have very less genetic diversity and thus they are more vulnerable to diseases.They could easily extinct with one serious disease like CDV. 
           When subject of Reintroduction of Cheetah comes up some names of wildlife sanctuary also popup along with it,mainly Nauradehi national park in Madhya Pradesh, Banni grassland in Gujarat. Even some activists from North demanding for reintroduction in Uttarakhand( Cheetah could survive in cold region also ).
         Ideal place for Cheetah habitat is grassland,lowland,Savannah region,steppee region with sparely located trees as high density of trees could obstruct there fast movement.Above conditions are mostly available in Rajasthans Bunny grassland ,desert national park also in Madhya Pradeshs Nauradehi wildlife sanctuary. African Cheetah is most suitable for Reintroduction as there habitat in Africa are similar to above places in India.
Map of Indian Natural Vegetation
           It's not easy task even Nigeria is ready to give pair of Cheetah to India. Because we know already human wild conflict prevailing in India due to uncontrolled ruin of wildlife habitat. We facing incidents of wild animals entry in human residence. Due to this they are more prone to poaching. We should think about threats like Lions, Leopards wild dogs while introducing cheetah in Rajasthan.
           Some people suggest captive breeding first before introducing in core forests.But Cheetah have unique social behaviour because of that 30% of all captive breed cubs could die within month.
In this situation we should focus on survival rather than blindly applying forest law.
            Last month I read about Mishmi tribe opposed creation of wild life sanctuary. Truth behind that oppose was their healthy relation with wildlife. They consider Tiger as elder brother and hunting of it as Big sin. They tried to maintain healthy relationship with wildlife . New wildlife sanctuary could disrupt there age old relationship with Tigers and that's why they opposed.
           We should use this nature and relation of tribes actively in conservation of wildlife. This will give jobs for tribal people and there development and conservation will go hand in hand.


Saturday, 26 January 2019

खुली किताब

        
  आपला देश आपली संस्कृती, आपला समाज याबद्दल आपल्याला इतक्यांदा अभिमानाचे डोस पाजलेले असतात किंवा ते आपल्या अंगात इतके भिनवलेले असतात की आपण 15 ऑगस्ट किंवा 26 जानेवारीला त्याबद्दलचा अभिमान दाखवायचा पुरेपूर प्रयत्न करतोच.
            खर तर आपला देश म्हणजे एक "खुली किताब" आहे ज्याबद्दल सर्वच व्यक्तींना सर्व काही माहीत आहे. असाच विचार करून मी  newspaper वाचायला घेतला. त्याच त्याच टिपिकल राजकारणाच्या बातम्या...!! एक दोन accidents, rapes किंवा murder यापलिकडे नवीन अणि interesting अस काही नसतच हल्ली..!!
            कालच्या newspaper मध्ये दोन तीन headlines होत्या "काँग्रेस चा हुकमी एक्का प्रियांका गांधी" "shabarimala मंदिरात प्रवेश करणार्‍या kanagdurga नावाच्या बाईला घरच्या लोकानी वाळीत टाकले " अणि "लान्स नायक Nazir Vani यांना अशोक चक्र" त्या वाचल्या अणि विचारचक्र सुरू झाले.
             प्रियांका गांधी च्या राजकारणातील प्रवेशाच्या बातमीतील राजकारण काढून टाकले तर एक गोष्ट स्पष्ट होते ती म्हणजे तुम्हाला जर तुमच्या आयुष्यातील सर्वात मोठ्या शत्रूशी लढायचे असेल तर तुम्हाला तुमच्या घरातील स्त्रीला फ्रंट फूटला लढवावे लागते किंबहुना तिच्याशिवाय तुम्ही जिंकूच शकत नाही...!!! स्त्री शक्तीची किम्मत कमीत कमी अडचणीत तरी कळते याच बर वाटल...!!
              खर तर आपल्याला women power फक्त आपल्या अडचणी सोडवायला हवी आहे कारण जेव्हा ह्याच Empowered women la तिच्या हक्काची जाणीव होते आनि ती ते समाजाकडे मागायला लागते तेव्हा समाजाच्या भुवया उंचावतात. याची अनेक उदाहरणे आपल्या समाजात सापडतील. काही लोक तर इतपर्यंत सल्ले देतात की जितके मिळतय तितक स्वातंत्र्य घ्या अणि गप्प बसा अहो पण ते तुम्ही कधी दिलत. ते स्त्रियांनी समाजाकडून हिसकावून, लढून घेतलय... या देशाकडून समाजाकडून इतकेच नव्हे तर स्वताच्या फॅमिली कडूनसुद्धा ...!!! खर तर बलात्काराला त्याच्या वासनेपेक्षा तिच्या कपड्याला दोष देणार्‍या लोकांकडून दुसरी काय अपेक्षा करणार...!!!
                काल वाचलेल्यातली तिसरी बातमी Nazir vani बद्दलची होती. ती वाचली तेव्हा मला पटल की वाल्याचा valmiki आजच्या जगात पण होऊ शकतो. याचा एक terrorist ते अशोक चक्र विजेता आर्मी ऑफिसर हा प्रवास थक्क करणारा आहे. दहशतवादी कारवाया सोडून तो आर्मी मध्ये दाखल झाला अणि असा पराक्रम केला की आज त्याच्या नावावर कीर्ती चक्र, शौर्य चक्र अणि मरणोत्तर अशोक चक्र नावावर आहे.
                  शेवटी प्रियांका काय kanagdurga काय किंवा nazir काय हिंदुस्थानच्या canvas वर उद्याची पहाट रंगवणारे रंग आहेत. असे रंग भेटले तर दोनचार ओळी सुचतात नाहीतर शेवटच्या पानावरच्या स्पोर्ट्स न्यूज वाचायच्या अणि पेपर घडी करून टेबलवर फेकून द्यायचा...!!!
myviews09007.blogspot.com

Friday, 30 November 2018

आता तुझी "पाळी"!!!


                कालच सुप्रीम कोर्टाचा निकाल शबरिमाला मंदिरात १० ते ५० वयाच्या स्त्रियांना असलेली प्रवेशबंदी उठवून ऐतिहासिक ठरला.कोर्ट म्हणाल की केवळ एक स्त्री म्हणून प्रवेश नाकारणे चुकीचे आहे.पण सांगू का ही प्रवेशबदी केवळ स्त्री म्हणून नव्हती तर १० ते ५० वयोगटातल्या स्त्रीला असणारी निसर्गदत्त देणगी ( ज्याला केवळ पुरुषच नव्हे तर स्त्रियाही problem म्हणतात) होती.
               तथा कथित भक्तांच्या मते जेव्हा स्त्रीला periods येतात त्या काळात ती अपवित्र बनते आणि तिच्या प्रवेशामुळे मंदिरही.मला निसर्गाबद्दल राग ही येतो आणि प्रश्नही पडतो.एका स्त्रीला अपवित्र करणारी गोष्ट मजबुरीने का दिली असेल.पण लगेच दुसरा प्रश्न स्वताच्या अस्तित्वाबददल पडतो की जर मासिक पाळी नसती तर मी जन्माला आलो असतो काय. आणि जर या गोष्टीमुळे  मी जन्माला आलो असेन तर मी देखील अपावित्र
               जर खरंच पलीतल्या स्त्रियांना प्रवेशबंदी करायची तर काही स्त्रियांना ५० नंतरही येतेच.आणि काही स्त्रियांना कधीच येत नाही...  !!! मग कुठल्या वयोगटातल्या स्त्रीला प्रवेश नाकारणार...
              अभांगमध्ये तुकोबाराय सांगून गेले की देव चराचरात आहे.या चराचरी देवाचा concept घेत माडगूळकर देखील म्हणाले
         " देव अंतरात नांदे,देव दाही दिशी कोंदे,
           देव आभाळी सागरी,देव आहे चराचरी,
           देव शोधूनिया पाही देव सर्वाभात ठायी...!!!"
मग जर देव चराचरात असेल तर तुम्ही स्त्रीला देवदर्शन घेण्यापासून कसे रोखणार?
           आणि हो देव अपवित्र होईल म्हणता पण स्वतः पवित्र राहण्यासाठी म्हणून काय या देवाने आचारसंहिता पाळायला नको?
त्या सुर्यादेवणे आपली किरणे आणि वरून देवाने आपल्या धारा मासिक पाळी असलेल्या स्त्रीच्या अंगावर न बरसावलेल्याच बर्या..!!
             हनुमान हा ब्रह्मचारी आहे आणि म्हणून त्याच्या मंदिरात स्त्रियांना प्रवेश बंदी आहे का तर त्या आपल्या सख्याच्या नजरेने त्याला बघतील...
पण जर एक lesbian आणि एक गे दर्शनाला आला तर तुम्ही कोणाला अडवणार  आणि कोणाला सोडणार...!!!
             मी एक नास्तिक आहे पण जरी देवाला मानत असतो तरी मला हेच वाटलं असतं की अशा किरकोळ कारणावरून पवित्रता भंग व्हावा इतके वाईट दिवस आलेले नाहीत आणि जर आले असतील तर त्याच रक्षण करायला तो समर्थ आहे....!!!!
myviews09007.blogspot.com

Saturday, 8 September 2018

अनोळखी शिक्षक

     
  आज अंक्याची mains असल्याने सकाळी साडेआठलाच हडपसरला गेलो होतो.त्याला केंद्रावर सोडून लगेचच परत यायला निघालो.
        PMTटँडवर वेळ सकाळची असूनसुद्धा गर्दी होतीच.कोथरुड डेपोची बस पकडायला मी गेलो तर माझ्या आधी १०- १५ मंडळी बसच्या पुढच्या दारातून आत घुसण्याचा प्रयत्न करत होती. बसायला जागा मिळणार नाही असच वाटत होत पण हार मानिन तो मी कसला?? त्याच गर्डीमधून धक्के देत, मोबाईल आणि पकिटकडे लक्ष्य देत मी बसमध्ये शिरलो.नक्कीच काहीतरी achieve केल्याची फिलिंग होती....!!!
        बसमध्ये पहिली windo seat मिळाली होती. शेजारची सीट अजूनही रिकामी होती.. समोरून येणाऱ्या ४-५ मुलींपैकी एक तरी शेजारी बसेल आणि हा गर्दीचा प्रवास मस्त होईल असं वाटलं.पण सांगू का माझा माझ्या लक वर पूर्ण विश्वास आहे..गेल्या आठ एक वर्षात केलेल्या दहाएक हजार किलोमीटर च्या प्रवासात साठ सत्तर वर्षांच्या म्हाताऱ्या माणसानंशिवाय कुणाच्या शेजारी बसायच नशीब लाभलं नाही...!!
        आजही तेच झालं एक साधारण सत्तरीतले आजोबा ज्यांचा चेहरा म्हातारपनामुळे थकला आहे ते माझ्या शेजारी येऊन बसले.मी नेहमीप्रमाणेच ' असो चालायचंच..' म्हणून कधी एकदा माझा स्टॉप येतोय याची वाट पाहू लागलो.
         पाचच मिनिटात आजोबांनी उठून एका लग्न झालेल्या स्त्रीला जागा देऊन स्वतः उभे राहिले. मी त्या आजोबांना जागा न देता तसाच बसून राहिलो.पण काही वेळाने मनाची नाही पण जनाची लाज वाटून मी त्या आजोबांना माझ्या जागेवर बसा म्हणालो.   
         आजोबांच्या आणि त्या बाईच्या संभाषणावरुन अस कळलं की ते तिचे वडील आहेत आणि ती गर्भवती असल्याने तिला बाळंतपणासाठी माहेरी नेत असावेत.मला बापाचा आपल्या मुलीबद्दलचा एक हळवा कोपरा दिसला.
          अर्धा तास तरी उभे रहायच असल्याने मी PMTच्या खिडकीला पाठ टेकवून उभा राहिलो होतो.आपल्याच तंद्रीत BYN च्या भागातली melodious गझल गुणगुणत खिडकीतून बाहेर बघत होतो.किती अप्रतिम गझल होती ती..!!
       "यू तो बंझर सा था मेरा आशियां,
        महाफिले आपके आनेसे सजी...
         वक्त बेवक्त है मेरे हालात ये,
         आपका हुस्न ' जश्न ए सैलाब' जी...."
          पाच दहा मिनिटे होत नाहीत तोपर्यंत ते आजोबा पुन्हा उठले आणि एकाला जागा दिली.तो माणूस आजोबंपेक्षा खूप लहान वाटत होता. मग मात्र वाटलं मी उगाचच जागा दिली.हे म्हातारं कुणासाठीपण जागा सोडतय...!!
          त्या अजोबाबद्दल मनात राग राग करत असताना ज्याला जागा दिली त्याच्या हाताकडे लक्ष्य गेलं.त्या व्यक्तीच्या कोपराच्या पुढच्या हाताची नीट वाढ झाली नव्हती.त्या अर्धवट वाढ झालेल्या हाताने ती एक बॅग सांभाळत बसमधे चढला होता....
          त्या अजोबांबद्दलच्या रागाची जागा आता respect ने घेतली होती. मी आजोबांकडे पाहिलं तर ते हसले आणि म्हणाले की माझ्यापेक्षा  त्या जागेची जरुरत त्या व्यक्तीला आहे .माझीच मला लाज वाटली.माझ्यासारखी घोड्यासारखी वाढलेली तरुण मंडळी सीटवर असे बसतात की कोणाचा बाप जरी आला तरी जागेवरून उठणार नाही..!! अश्या माजुरड्या वृत्तीने प्रवास करत असताना हा सत्तरीच्या तरुण वेगळीच शिकवण देऊन देला....!!! Thanks आजोबा..
myviews09007.blogspot.com