Friday, 30 November 2018

आता तुझी "पाळी"!!!


                कालच सुप्रीम कोर्टाचा निकाल शबरिमाला मंदिरात १० ते ५० वयाच्या स्त्रियांना असलेली प्रवेशबंदी उठवून ऐतिहासिक ठरला.कोर्ट म्हणाल की केवळ एक स्त्री म्हणून प्रवेश नाकारणे चुकीचे आहे.पण सांगू का ही प्रवेशबदी केवळ स्त्री म्हणून नव्हती तर १० ते ५० वयोगटातल्या स्त्रीला असणारी निसर्गदत्त देणगी ( ज्याला केवळ पुरुषच नव्हे तर स्त्रियाही problem म्हणतात) होती.
               तथा कथित भक्तांच्या मते जेव्हा स्त्रीला periods येतात त्या काळात ती अपवित्र बनते आणि तिच्या प्रवेशामुळे मंदिरही.मला निसर्गाबद्दल राग ही येतो आणि प्रश्नही पडतो.एका स्त्रीला अपवित्र करणारी गोष्ट मजबुरीने का दिली असेल.पण लगेच दुसरा प्रश्न स्वताच्या अस्तित्वाबददल पडतो की जर मासिक पाळी नसती तर मी जन्माला आलो असतो काय. आणि जर या गोष्टीमुळे  मी जन्माला आलो असेन तर मी देखील अपावित्र
               जर खरंच पलीतल्या स्त्रियांना प्रवेशबंदी करायची तर काही स्त्रियांना ५० नंतरही येतेच.आणि काही स्त्रियांना कधीच येत नाही...  !!! मग कुठल्या वयोगटातल्या स्त्रीला प्रवेश नाकारणार...
              अभांगमध्ये तुकोबाराय सांगून गेले की देव चराचरात आहे.या चराचरी देवाचा concept घेत माडगूळकर देखील म्हणाले
         " देव अंतरात नांदे,देव दाही दिशी कोंदे,
           देव आभाळी सागरी,देव आहे चराचरी,
           देव शोधूनिया पाही देव सर्वाभात ठायी...!!!"
मग जर देव चराचरात असेल तर तुम्ही स्त्रीला देवदर्शन घेण्यापासून कसे रोखणार?
           आणि हो देव अपवित्र होईल म्हणता पण स्वतः पवित्र राहण्यासाठी म्हणून काय या देवाने आचारसंहिता पाळायला नको?
त्या सुर्यादेवणे आपली किरणे आणि वरून देवाने आपल्या धारा मासिक पाळी असलेल्या स्त्रीच्या अंगावर न बरसावलेल्याच बर्या..!!
             हनुमान हा ब्रह्मचारी आहे आणि म्हणून त्याच्या मंदिरात स्त्रियांना प्रवेश बंदी आहे का तर त्या आपल्या सख्याच्या नजरेने त्याला बघतील...
पण जर एक lesbian आणि एक गे दर्शनाला आला तर तुम्ही कोणाला अडवणार  आणि कोणाला सोडणार...!!!
             मी एक नास्तिक आहे पण जरी देवाला मानत असतो तरी मला हेच वाटलं असतं की अशा किरकोळ कारणावरून पवित्रता भंग व्हावा इतके वाईट दिवस आलेले नाहीत आणि जर आले असतील तर त्याच रक्षण करायला तो समर्थ आहे....!!!!
myviews09007.blogspot.com

Saturday, 8 September 2018

अनोळखी शिक्षक

     
  आज अंक्याची mains असल्याने सकाळी साडेआठलाच हडपसरला गेलो होतो.त्याला केंद्रावर सोडून लगेचच परत यायला निघालो.
        PMTटँडवर वेळ सकाळची असूनसुद्धा गर्दी होतीच.कोथरुड डेपोची बस पकडायला मी गेलो तर माझ्या आधी १०- १५ मंडळी बसच्या पुढच्या दारातून आत घुसण्याचा प्रयत्न करत होती. बसायला जागा मिळणार नाही असच वाटत होत पण हार मानिन तो मी कसला?? त्याच गर्डीमधून धक्के देत, मोबाईल आणि पकिटकडे लक्ष्य देत मी बसमध्ये शिरलो.नक्कीच काहीतरी achieve केल्याची फिलिंग होती....!!!
        बसमध्ये पहिली windo seat मिळाली होती. शेजारची सीट अजूनही रिकामी होती.. समोरून येणाऱ्या ४-५ मुलींपैकी एक तरी शेजारी बसेल आणि हा गर्दीचा प्रवास मस्त होईल असं वाटलं.पण सांगू का माझा माझ्या लक वर पूर्ण विश्वास आहे..गेल्या आठ एक वर्षात केलेल्या दहाएक हजार किलोमीटर च्या प्रवासात साठ सत्तर वर्षांच्या म्हाताऱ्या माणसानंशिवाय कुणाच्या शेजारी बसायच नशीब लाभलं नाही...!!
        आजही तेच झालं एक साधारण सत्तरीतले आजोबा ज्यांचा चेहरा म्हातारपनामुळे थकला आहे ते माझ्या शेजारी येऊन बसले.मी नेहमीप्रमाणेच ' असो चालायचंच..' म्हणून कधी एकदा माझा स्टॉप येतोय याची वाट पाहू लागलो.
         पाचच मिनिटात आजोबांनी उठून एका लग्न झालेल्या स्त्रीला जागा देऊन स्वतः उभे राहिले. मी त्या आजोबांना जागा न देता तसाच बसून राहिलो.पण काही वेळाने मनाची नाही पण जनाची लाज वाटून मी त्या आजोबांना माझ्या जागेवर बसा म्हणालो.   
         आजोबांच्या आणि त्या बाईच्या संभाषणावरुन अस कळलं की ते तिचे वडील आहेत आणि ती गर्भवती असल्याने तिला बाळंतपणासाठी माहेरी नेत असावेत.मला बापाचा आपल्या मुलीबद्दलचा एक हळवा कोपरा दिसला.
          अर्धा तास तरी उभे रहायच असल्याने मी PMTच्या खिडकीला पाठ टेकवून उभा राहिलो होतो.आपल्याच तंद्रीत BYN च्या भागातली melodious गझल गुणगुणत खिडकीतून बाहेर बघत होतो.किती अप्रतिम गझल होती ती..!!
       "यू तो बंझर सा था मेरा आशियां,
        महाफिले आपके आनेसे सजी...
         वक्त बेवक्त है मेरे हालात ये,
         आपका हुस्न ' जश्न ए सैलाब' जी...."
          पाच दहा मिनिटे होत नाहीत तोपर्यंत ते आजोबा पुन्हा उठले आणि एकाला जागा दिली.तो माणूस आजोबंपेक्षा खूप लहान वाटत होता. मग मात्र वाटलं मी उगाचच जागा दिली.हे म्हातारं कुणासाठीपण जागा सोडतय...!!
          त्या अजोबाबद्दल मनात राग राग करत असताना ज्याला जागा दिली त्याच्या हाताकडे लक्ष्य गेलं.त्या व्यक्तीच्या कोपराच्या पुढच्या हाताची नीट वाढ झाली नव्हती.त्या अर्धवट वाढ झालेल्या हाताने ती एक बॅग सांभाळत बसमधे चढला होता....
          त्या अजोबांबद्दलच्या रागाची जागा आता respect ने घेतली होती. मी आजोबांकडे पाहिलं तर ते हसले आणि म्हणाले की माझ्यापेक्षा  त्या जागेची जरुरत त्या व्यक्तीला आहे .माझीच मला लाज वाटली.माझ्यासारखी घोड्यासारखी वाढलेली तरुण मंडळी सीटवर असे बसतात की कोणाचा बाप जरी आला तरी जागेवरून उठणार नाही..!! अश्या माजुरड्या वृत्तीने प्रवास करत असताना हा सत्तरीच्या तरुण वेगळीच शिकवण देऊन देला....!!! Thanks आजोबा..
myviews09007.blogspot.com

Thursday, 5 July 2018

सोनचाफा 😍

काही दिवांपूर्वी लायब्ररी मध्ये एक नवीन मुलगी आली.
पहला प्यार बार बार आणि लगातार होण्यामागे ज्या मुली असतात त्यातलीच एक...
जेमतेम पावणेपाच फूट उंचीची.. पाहताक्षणी मनाला भावणारी आणि जिच्या डोळ्यात पाहताना आयुष्य सहजसरशी निघून जाईल अशी....!!!
तिच्या कपाळावरची चंद्रकोर तीच सौंदर्य अजूनच खुलवयची...
ती जेव्हा समोर यायची तेव्हा माझ मन दगडु (from timepass movie) ऊन जायचं...!
वाटायचं हीच आपली प्राजू...!!!
तिला वाचताना पहायचो तेव्हा ती रागाने पुस्तकात बघताना दिसायची...
रागाने वाचायची सवय आहे की मी बघतोय याचा राग आलाय हे कळायचं नाही...
तिच्याबद्दल Google करताना अस कळलं की तिच्या शेजारी बसणारा तिचा सीनिअर तिचा boyfriend असू शकतो...!!
मनाला खोटं वाटलं म्हणून आणखीन गूगल केलं..
तिथं तिचा boyfriend आहे की नाही हे नाही कळलं पण ती एक भावनाशील लेखिका आहे हे कळलं...
तिचा कोकणाबद्दलचा लेख वाचताना आपण कोकणातला माड म्हणूनसद्धा का जन्माला आलो नाही याचं दुःख झालं...
पण नंतर वाटलं आपण नाही निदान आपलं प्रेम(चौथयांदा झालेलं पहिलं प्रेम) तरी कोकणातल आहे....
कोकणातला हापूस,माडाच्या बागा.. कौलारु घरं आणि निळ्याशार समुद्रानंतर भारी वाटलेली गोष्ट म्हणजे ती...
ती प्राजू होईल की नाही माहीत नाही पण तीच "तू एक चांगली लेखिका आहेस " अस कौतुक करावं असं वाटलं...
पण धाडस झालं नाही...
तिच्याबद्दल चा विचारांच्या लाटा मनावर आदळत असतानाच मी लिहिता झालो....!!!!
www.chittmanthan.ooo