Friday, 5 April 2019

बळी राजा की बळी गेलेला राजा...

     
  काल रद्दी घालण्यासाठी न्यूजपेपर पोत्यमध्ये भरत होतो. त्यावेळी गेल्या वर्षीचा एक पेपर हातात पडला. सहज नजर फिरवली तर काही हेडलाईन्स वाचल्यानंतर वाटलं या बातम्या जर क्रमाने लावल्या तर शेतकरी आत्महत्या, कारणे आणि उपाय सगळेस समजेल 
         पहिल्यांदा बातमी होती ती म्हणजे यंदा ९८% पाऊस!! म्हणजे सगळ्यात पाहिलं गेम निसर्गाने केला..!! लगेच दुसरा हल्ला तो म्हणजे मान्सून कमीपण आणि उशिरापण..!! निसर्गानं शेतकऱ्याच्या नशिबाला हा बेभरवशी पांडू जो पडला तर अगदी मुसळधार आणि नाही तर यंदा काही खरं नाही. 
मान्सून पण काय त्याच्या मर्जीने चुकत नाहीच. माणूस नावाच्या स्वताला सर्वश्रेष्ठ समजणाऱ्या प्राण्याच्या निसर्गातील हस्तक्षेपामळे जे ग्लोबल वॉर्मिग होतंय त्याचाही फटका पावसाला बसतोय.
        त्या पेपर मधली पुढची बातमी होती "भाज्यानी खाल्ला भाव" मागच्या वर्षी जो शेतकऱ्यांचा संप झाला त्या काळात भाजीपाला आणि दूध यांची बाजारपेठेत टंचाई होती आणि त्याचे दर गगनाला भिडले गेले . परराज्यातील माल आयात करावा लागला. जवळपास दुप्पट दर असूनही शेतीमाल खरेदी केला गेला. मला वाटतं १० रुपयांची कोथिंबीर ८ रुपयाला मागणाऱ्या पब्लिकला खरी किंमत कळायला शेतकऱ्याला संप करावा लागतो हे खरंच दुर्दैव आहे.
     शेतकऱ्याच्या पत्रिकेतील आणखी एक मंगळ म्हणजे व्यापारी...!! हे लोक शेतमालाचा दर पाडून अगदी नगण्य दरात खरेदी करतात . परवा शेतकऱ्याची कांदा विकणाऱ्या शेतकऱ्यांचा तर विकायचाच खर्च मालाच्या किमतीपेक्षा जास्त झाल्याने शेवटी वैतागून त्याने ते पैसे पंतप्रधानांना money order केले. 
       शेतकऱ्याला जर हमीभाव मिळवून द्यायचा असेल आणि स्वामिनाथन आयोग प्रामाणिकपणे लागू करायचा असेल तर शेतीला उद्योगधंद्याच्या पंक्तीत बसवलं पाहिजे. ज्याप्रमाणे उद्योगाला जागा , भत्ता आणि परवाना दिला जातो त्याप्रमाणे शेतकऱ्याला आपला माल विकण्यासाठी फक्त शेतकऱ्यांनी चालवलेली बाजारपेठ बनवायला पाहिजे. आणि हो ही बाजारपेठ मोठ्या शेतकऱ्यांनी ताब्यात घेऊ नये म्हणून या ठिकाणी विक्रीसाठी परवान्याची अट काढून टाकावी.
        मागच्या वर्षी कर्जमाफी देऊ अशी घोषणा झाली . अनेक लोक याला विरोध करतात म्हणतात की पाहिलं सक्षम बनवलं पाहिजे . प्रत्येकाची वेगवगळी मते असतात. पण दोन्ही गोष्टींचा समतोल राखून काही करता आल तर बघता यावं. ज्याप्रमाणे किमान उत्पन्न देता येऊ शकत तस किमान दर ही देता येऊ शकेल. जितका दर कमी तितकी भरपाई..!!!
           शेतकरी आंदोलन अशी गोष्ट आहे ज्यामध्ये सत्ताधीश सोडून सगळे लोक स्वतःची पोळी भाजून घेण्याचा प्रयत्न करतात आणि स्वताला मोठं करण्यासाठी शेतकऱ्यांचा वापर करतात. पुन्हा ते सत्तेत आले की सत्तेतून गेलेले संप करतात.म्हणजे ज्यांचा वापर करून सत्ताधीश बनलं जात ते फकीर ते फकीर राहतात. 
       एका कवीची एक कविता आहे
     " अवघे झाले जीर्ण शिर्न,सुन्न झाल्या दिशा...खूप सोसले          आता झाली मुक माझी भाषा...!!!  
    त्याप्रमाणे शेतकरी सहन करतो आणि जेव्हा कुटुंबाची फरफट चालू होते त्यावेळी तो आत्महत्या करतो. आणि सगळ्यात वाईट गोष्ट ही की आपल्याला या गोष्टीचं घेणं देणं नसतं. त्यामुळं शेतकऱ्याला स्वतःलाच आंदोलनच हत्यार उचलाव लागत. हे हत्यार जेव्हा मिटवण्याचा आणि दाबून टाकण्याचा पलीकडे जात तेव्हा कर्जमाफी होते अस म्हणतात...!!!!

Tuesday, 2 April 2019

छत्रपती संभाजी महाराज

छावा


Sword of Queen

          When you think about 1857 revolt in British India one face definately surges in our hearts that is Rani Laxmi Bai...!!Her courage,her sacrifices, her dedication and her famous pic with little kid Damodar rao, the adopted son.
          There are so many serials on life of Rani Laxmi Bai. Last month movie was released named Manikarnika  also based on life of Queen. In that movie character played by Ankita Lokhande putted light on life of Jhalkari Bai...one of the prominent advisor of Rani Laxmibai..!!! 
          Jhalkari Bai was born in 22 November 1830 in small village of Uttar Pradesh.She was determined to become soldier in army of Jhasi kingdom from very early age. Her training was so brutal that British officers also impressed by her at that time. 
         She was famous for her hunting skills. As she had command oh weapons once she killed wild Leopard. People from Jhasi remembered this moment for hunting of Leopard by a Tigress...!!!Stories of Jhalkari were on tip of tongue of children.
      Her position in Rani Laxmibais court was at high position as she was considered as shadow of Laxmibai.She herself led a group of women soldiers named  Durga dal. She holded command of Jhasi fort in 1857 freedom movement till last breath. 
         Her husband was also fearless soldier. He also fought in 1867 battle and became martyred.Jhalkari fought with top aggressiveness even after her husband's death. I think for the first time British got to know about how wounded tigress fight..!!!!       Following her husband's steps she also sacrified life for Jhansi. Jhalkari was not only prominent for history of Jhasi but also for Dalits also as she was born in Dalit family. I am mentioning her castle because she  led Jhansi in period when Dalits were given little importance in decision making. 
We knew only about queen of Jhansi but Bundelkhand still remembering  the Real Sword of Queen through local folks...
“Macha Jhansi mein ghamasan, chahun aur machee kilkari thee,
Angrezon se loha lenein, ran mein kudee Jhalkari thee”


Monday, 1 April 2019

निसर्गाचा आत्मा

                We need to find God, and he cannot be found in noise and restlessness. God is the friend of silence. See how nature - trees, flowers, grass- grows in silence; see the stars, the moon and the sun, how they move in silence... We need silence to be able to touch souls. 
                                                                   Mother Teresa


Colors are the smiles of nature!!!!


Nature is not a place to visit..it's a HOME !!!